|
 BİRİNCİ PERDE / BİRİNCİ SAHNE
Gece Aliaferia sarayında Luna Kontuna ait pavyonun önünde Yüzbaşı Ferrando görülür. Subay nöbetçilere bir “Travotere” nin nedime Leonora’ya serenad yapmak üzere zaman zaman geldiğini, onu yakalamak için dikkatli olmalarını emreder. Sonra askerlerin ve arkadaşlarının isteği üzerine Luna kontunun kardeşine ait hikayeyi anlatmaya başlar ( Didue figli vivea). Kont Luna’nın küçük oğlunu vaktiyle bir çingene kadın kaçırmak istemiş, kadın yakalanmış,yakılmak suretiyle idam edilmiştir. Çingenenin kızı annesinin intikamını almaya yemin etmiş, çocuğu kaçırmıştır. Deliye dönen Kont çocuğunu her yerde aramış, fakat sonuç alamamış, ölürken büyük oğluna kardeşini bulmaya vasiyet etmiştir. Monolog sona erince bir çan sesi yankılanır. Vakit gece yarısıdır.
İKİNCİ SAHNE
Parlak ay ışığı Sarayın bahçesini aydınlatmaktadır. Kontes Leonora nedimesi İnez’in eşliğinde bahçede gezinmekte, söylediği “kavatin”le kendisine serenad yapmaya gelen delikanlıya aşk ve bağlılığını anlatmaktadır ( Taca La notte placida ). Parçada bir genç kız kalbinin safiyeti,acısı ustalıkla anlatılmıştır. Kız dadısı Inez’in öğüdü üzerine saraya girer. Bahçeye, kaçırılan çocuğun büyük kardeşi Luna Kontu girmiştir. Bu sırada karanlık bir pasaj duyulur, orkestra kontun endişelerini belirten parçaya eşlik ederken tremolo’larla devam eden bu görevi boyunca kıskanç kişizadenin karakterini belirtmektedir. Kont Luna, Kraliçenin nedimesi Leonora’ya deli gibi aşıktır. Parçası bitince sahnenin arkasından arp sesleri duyulur, Leonora’nın biraz evvel aryasında bahsettiği, tatlı sesine aşık olduğu delikanlı yine bir serenad söylemektedir (Deserto sulla terra). Bu anda Leonora’nın saray kapısından fırlayıp bahçedeki pelerinli adamı sevgilisi sanarak kollarına atıldığı görülür. Sonra uzaktan şarkıcının ve asıl adıyla Manrico’nun sesini duyarak yaptığı yanlışlığı anlar, kendini Luna Kontunun kollarından kurtarır. Monrico bahçeye girmiş, kim olduğu anlaşılmıştır.luna Kontu yüzüne vuran ışıkta onun en büyük düşmanları olan Biskaya Prensinin subayı olduğunu sezmiştir. Hareketli bir parçayla Manrico’yu öldüreceğini açıklar (Di geleso amor sprezzato). Leonora ise delikanlıya olan aşkının ölümle bile sona ermeyeceğini söylemektedir. İki adam kılıçlarını çekip düello için uzaklaşırlarken perde iner.
İKİNCİ PERDE / BİRİNCİ SAHNE
Biskaya dağlarında büyük bir çingene kampı. Erkekler çekiçleriyle demir dövmekte, bir yandan meşhur “örs korosu” yankılanmaktadır (Chi del gitano). Bir çadırın önünde çingene kadını Azuçena ve Manrico oturmakta, arkadaşlarını seyretmektedirler. Koro bitince kadın bir “kavatin” söylemeye başlar (Stride La vampa). Manriconun çocukluğundan, annesinin öldürülmesinden bahsetmektedir. İhtiyar kadının alevler içinde can verişi gözünün önündedir. Azucena, annesi Kont Luna tarafından yakılınca kaçırdığı çocuğu ateşe atmak istemiş, fakat içinden gelen bir sesi dinleyerek onu evladı gibi büyütmüştür. Bu çocuk Manrico’dur fakat delikanlı bu gerçeği bilmemekte, kendisini Azucena’nın oğlu sanmaktadır. Doğumuna ait bazı şüphelere düşerek kadına kendisinin kimin çocuğu olduğunu sorar. Azucena kendi oğlu olmadığını söyler, ana- babasının adlarını saklar ve ona çocuğu gibi baktığını, Petilla savaşında yaralandığı zaman elinden geleni yaptığını söyler, söyler sonra Luna Kontuyla son düello’nun sonucunu açıklamasını ister. Manrico, Kontu yere yıkmış, kılıcını saplamak üzereyken esrarlı bir gücün etkisi ve adamın yakarışları üzerine vazgeçmiştir. Fakat yeni bir düello olursa bu defa onu acımadan öldürecektir (Ma reggendo all’aspro assalto) İspanyayı kaplayan iç savaş bütün şiddetiyle devam etmektedir. Bu sırada bir haberci gelir, Manrico’nun arkadaşı Ruiz’den bir mektup gelmiştir. Ruiz mektupta Castellor kalesinin alındığını, Manrico’nun kalenin savunmasıyla görevlendirildiğini, Leonora’nın delikanlının savaşta öldüğünü sanıp bir manastıra kapandığını bildirmektedir. Manrico çingene kadına veda edip ayrılırken perde iner.
İKİNCİ SAHNE
Castellor şatosunun bahçesi, luna kontu, Yüzbaşı Ferrando’ya Leonoraya olan aşkından bahsetmektedir (II balen del suo sorriso). Parça bitince bir çan sesi ve rahibelerin korosu duyulur. Henüz rahibeliğe kabul edilen Leonora ve arkadaşları bahçeye çıkmışlardır. Kont her şeye rağmen kıza evlenme teklif eder.Bu sırada Manrico ortaya çıkarak rahibelere doğru ilerler. Herkes hayret içinde kalmıştır, öldü zannedilen delikanlı sağdır. Leonora haykırır; “Allahım bu güzel bir rüya olmasın?” (F, deggio e posso erederlo). Manrico , Kont Luna , Ferrando ve rahibelerin, Leonora, askerler ve çingenelerin sesleri muhteşem bir atmosfer yaratmıştır. Her şey susar, Leonora’nın sesi duyulur: “Ebediyete kadar seninim!...” Manrico Leonora’yı kaçırmaktadır. Manrico’nun arkadaşı Ruiz’in komutasındaki çingeneler ve Kont Luna’nın askerleri birbirlerine saldırırlarken perde iner.
ÜÇÜNCÜ PERDE / BİRİNCİ SAHNE
Kont Luna, Manrico ve Leonora’nın sığındıkları castellor şatosunu kuşatmıştır. Karargahta askerler savaş şarkıları söylemektedir (Squilli echeggi la tromba). Ferrando konta düşmanın casusu olması muhtemel bir çingeneyi yakaladıklarını bildirir. Bu Azucena’dır. Kadın elleri bağlı getirilir. Kont ondan şüphe ederek küçük kardeşini öldürmekle suçlandırır, sonra Azucena’nın tevkifi için emir verir. Kadın bağırarak oğlunu yardıma çağırmaktadır (O Manrico! Figlio mio!).
İKİNCİ SAHNE
Castellor şatosunda Leonora ve Manrico baş başadır. Manrico bütün olanlardan kendisini suçlu bulmaktadır (Ah, si ben mio). İki sevgili de endişe içindedir. Kötü bir haber gelir, delikanlının annesi Azucena kont tarafından tevkif edilmiştir; yakılmak suretiyle idam olunacaktır. Delikanlı Leonoraya durumu anlatır; kadın annesidir, ne yapıp yapıp onu kurtarmak zorundadır. Ruiz’e hücum için emir verirken askerler salona girmiştir. Manrico tenorlar için güç bir parça olan stretta’sını söyler (Diquella pira). Leonora’ya veda ederek Azucena’yı kurtarmak üzere koşar.
DÖRDÜNCÜ PERDE / BİRİNCİ SAHNE
Aliaferia kalesinin zindan kulesi önünde yüzlerini pelerinle kapamış olarak Leonora ve Luiz görünürler. Kızın en güzel aryalarından biri duyulur. Hapsedilmiş sevgilisinin durumundan duyduğu derin acıyı anlatmaktadır (D’amor sull’ali rose).içerden mahkumların söylediği ölüm duası “Miserere” yankılanmakta, ölüm çanı çalmaktadır. Annesini kurtarmayı başaramayan Manrico ve çingene Azucena Aliaferia kalesinin bir kulesine hapsedilmişlerdir. Ruiz, Leonora’yı kaçırmış, kız da sevgilisini kurtarmak için dönmüştür. Delikanlı öldürülecektir. Leonora’nın yalvaran sesine Manrico’nun veda aryası karışır (Ah! Che la morte ognora). Kont Luna zindan kapısından çıkar. Kızı görünce her ikisi arasında kin ve ihtirasla örülmüş karanlık bir düet başlar. Leonora ona Manrico’yu affettiği taktirde bedelini ödeyeceğini söyler. Kont “bu bedel nedir?” diye sorar, Leonora, “ben” cevabını verir. Luna Kontu bir nöbetçi çağırarak Manrico’yu serbest bırakmalarını emreder. Leonora yüzüğünde sakladığı zehir’i gizlice içmiştir. “Sen yalnız cansız vücudumu elde edebilirsin” diye mırıldanır. Kont sonuçta aşkına kavuştuğunu söyler. Kıvançla haykırırken kız sevdiği adamı kurtarmış olmasından doğan mutluluğu belirtmektedir.
İKİNCİ SAHNE
Manrico’nun bulunduğu hücrenin içi. Manrico ve Azucena baş başadır. Kadın kederinden adeta delirmiştir. Eski günleri hatırlayarak “Dağlardaki yuvamız” sözleriyle şarkısına başlar ( Al nostri monti). Biraz ötede annesinin yakıldığı meydan bulunmaktadır. Uykuda gibi konuşur: “Tekrar vatanımıza döneceğiz.” İçeri Leonora girer. Kaçmak üzere sevgilisine yardıma hazır olduğunu bildirir. Manrico bu bağımsızlığın bedelini tahmin etmiştir, aşkına lanet eder. Aralarında karanlık bir ölüm düeti başlar. Bu sırada Kont Luna girer, iki sevgiliyi birbirlerine sarılmış olarak görür, yüzükteki zehrin etkisi başalmıştır, Leonora yere yıkılır, Manrico’nun kolları arasında ölür. Kont çılgın bir hiddetle Manrico’yu idama yollar. Delikanlı acılı bir feryatla Azucena’ya veda eder (Ah Madre addio). Biraz sonra dışardan Manrico’nun kafasını kesen baltanın sesi duyulur. O zaman Azucena delirmiş gibi konta haykırır: “ O senin kardeşindi. Annemin intikamını aldım!” (Egli era tuo fratello). Sonra kontun dehşet ve teessürden fırlamış gözleri önünde yere düşerken perde kapanır.
Libretto: Salvatore Commarano
Orkestra şefi: Sunay Muratov-Artem Makarov
Sahneye Koyan: Gürçil Çeliktaş
Dekor: Nihat Kahraman
Kostüm: Nursun Ünlü
Işık: Tahsin Çetin
Koro Şefi: Alessandro Cendrone
Korrepetitörler: F. Serbest–A. Makarov–J. Botka–D.İ. Örnek
Koro Piyanistleri: A. Özuğur–O. Kula–G.Cihan Tek–Y. Dikener
Reji Yardımcısı: Erkin Onuk–Z. Çelen Tamer
Kondüvit: Umut Yaşar
Manrico: Şenol Talınlı-Aykut Çınar
Leonora: Feryal Türkoğlu-Şebnem Oksal
Kont Luna: Eralp Kıyıcı-Tuncer Tercan – Çetin Kıranbay
Azucena: Sim Tokyürek – Şebnem Algın
Ferrando: Tuncay Kurtoğlu-Mithat Karakelle
Inez: Mehlika Karadeniz-Meryem Dolunay Dilek
Ruiz: Serhat Güngör - Efe Kıncal
Messo: Okan Başel
Un Zingaro: Hasan Çelik G.Verdi / Opera: 4 Perde - Süre: 2 Saat 40 Dk. Etkinliğe ilişkin fotoğrafları incelemek için tıklayın.
 |
